Falaréivos de min

Falaréivos de min anque me doan

as escuras raíces dos meus soños.

Celso Emilio me chaman pero eu teño

outros nomes máis irtos apuntados

nun rexistro de ventos polifónicos

cun fondo musical de frauta triste.

 

Meus nomes sin palabras. Mainamente,

de par en par abertas sempre as portas,

espallándome vou polos camiños

co corazón aceso en cen abrentes,

nas maus a luz, nos ollos margaridas,

e unha piedá de río sin orelas.

 

Neno que fun e son, pésanme os anos

cangados de minutos e de días,

de beixos e de cárceres. Cadeas,

lóstregos, vermes, homes en ringleira

baixo a chuvia, isa frol nada no outono.

 

Lonxana primavera nunca volta,

que nun intre vivín de pedra ou arbre,

canle de Dios que cara o mar me leva,

xílgaro azur, ronseles do pasado,

feridas coma labres no remorso:

 

Andando vou, alporizado o corpo

nun latexo sin fin que me agriloa.

 

Eisí me chamo eu. En fume escritos

os meus nomes están. Vádeos decindo

cun fondo musical de frauta triste,

de bágoas esbarradas

petándome decote nas pupilas.

Vádeos decindo en verbas pequeniñas

coma coitelos fríos pola gorxa.

 

Non me chame ninguén por outros nomes,

alcumes meus en fírgoas entrevistos,

escura voz dun soño sulagado.

License

O soño sulagado Copyright © 1955 by Celso Emilio Ferreiro and Ferreiro, Celso Emilio. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *