Historia dunha muller

Contaréivos a historia

de aquela muller fea, tristemente

sentada diante a porta

de un remoto domingo de foguetes,

mentres a noite espreita nos tellados

ás ledas anduriñas tecelanas.

 

Seica ten un marido que foi mozo

e agora é soio sombra

ou meridián de ventos ventureiros.

Un home que lle escribe indescifrábeles

cartas de amor cando é ano bisiesto,

datadas en Shangay ou Terranova.

 

Pero ela nunca chora, está sentada

á porta dunha estrela, está esperando

cos ollos postos sobre as duras pedras,

ferida polo tempo, escura llanza.

 

Contaréivos a historia.

 

Tivo un fillo de achego nas carqueixas

que aquil ano cheiraban a pecado.

Tivo un fillo lexítimo

legalizado en cánones i en libros,

folio tantos, ut supra, reintegrado

con pólizas e timbres espedientes.

 

Os fillos foron indo

hasta un día de abril, precisamente,

que lles nacéu nas maus unha paisaxe

de capricornios trópicos con lúas

e máxicos pandeiros barloventos.

¡Xa non tiña remedio!

 

Marcháronse o bastardo e o lexítimo

camiño de ningures

baixo estrelas sin nome.

 

Agora collen caucho, curten peles

de caimán no Orinoco,

según dixo un veciño

que rexenta un quilombo de mulatas

alá en Venezuela.

 

Pero ela nunca chora, está sentada

á porta dunha estrela,

ferida polo tempo, escura llanza.

License

O soño sulagado Copyright © 1955 by Celso Emilio Ferreiro and Ferreiro, Celso Emilio. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *