Oración polos parvos

Señor Dios ten piedá dos probes parvos

que non sabemos ren de xeometría

i embobados na música celeste

esquecemos a fórmula

do binomio de Newton.

 

Imos andando a trancas e barrancas

adeprendendo as cousas tristemente

por iste mundo adiante que fixeches

en sete días só, según os libros.

 

Eu son un pouco parvo, ben comprendo.

Nunca poiden saber para qué sirven

moitas cousas escuras que consintes.

Humildemente quixen preguntar

preguntas pequeniñas coma seixos

sobre os grilos que cantan incansábeles

e os amores dos peixes,

pero sempre chegaban unhos homes

carregados de textos

e mazacotes grises sapientísimos,

con datas rigurosas, datos certos,

horríbelmente certos, abafantes.

Mais ninguén me decía dos paxaros,

dos cávados, das froles, e desas nubes

que pousaches, Señor, sobre o meu teito.

 

Perdóanos, Señor, tanta parveza

e ten piedá de nós, dos probes parvos

que andamos os camiños das estrelas

cos ollos alcendidos

na bebedeira tépeda das fábulas.

 

E cando chegue a hora do Xuicio

á túa veira lévanos cos nenos,

cos santos inocentes, cos velliños,

e déixanos seguir ollando ao ceo,

modelando no vento doces sonos,

como Ti fas, Señor, dende o Principio.

License

O soño sulagado Copyright © 1955 by Celso Emilio Ferreiro and Ferreiro, Celso Emilio. All Rights Reserved.

Feedback/Errata

Deixe uma resposta

O seu endereço de email não será publicado. Campos obrigatórios marcados com *